|
|
|
|
|
|
Ξένα έντυπα
Δημοσίευση στο αγγλόφωνο περιοδικό "Primelore Writer's Heaven" της Afroza Jesmine, Μπαγκλαντές, (13-1-2026)
Πληγή, (13-1-2026)
The 68h edition of Primelore Writer's Heaven
Νεκρά παιδιά,
των πολέμων ανηλεή τρόπαια,
στοιχειώνουν τον πολιτισμό μας
ως κακοφορμισμένη πληγή.Νεκρά παιδιά,
της ζωής βλαστάρια αγίνωτα
που άνθρωποι δρέπουν τους μίσχους τους,
πριν στολίσουν μ’ άνθη τη γη.Νεκρά παιδιά,
των μανάδων τους αγιάτρευτο τραύμα,
ακήρατη, ακατάλυτη μνήμη
και διαρκής κραυγή ιερή.Νεκρά παιδιά,
των πολέμων αιμοσταγή έπαθλα,
στιγματίζουν τον κραταιό πολιτισμό μας
ως ανίατη σε σώμα βαθιά πληγή.
Νέμεσις (Ἐν ὀδύναις, 2014), (30-1-2026)
The 70th edition of Primelore Writer's Heaven
Όταν για ασήμαντη αιτία
καλπάζεις φριμάζοντας
με το άτι της ύβρεως,
να φοβάσαι
πως για ασήμαντη αιτία
θα ’ρθει, εν καιρώ,
η Νέμεσις
και θα αποδώσει
Δικαιοσύνη.
Μεγαλοσύνη (Ἐν ὀδύναις, 2014), (3-2-2026)
The 71th edition of Primelore Writer's Heaven
Έρχεται κάποτε η ώρα
που από λανθασμένη εκτίμηση
των συμβαινόντων
βαθιά πληγώνεις εκείνους
που μόνο εξ αιτίας τους λες
πως η ζωή σου νόημα έχει.Άμα το εννοήσεις τούτο,
μεγαλοσύνη δείξε
και χωρίς παιδιάστικες αναστολές
συγνώμης αιτήσου
και χάριν λάβε.Τίποτε πιο εξιλεωτικό
απ’ το εγκάρδιο αίτημα συγνώμης
που ως αντίδωρο χάριν λαμβάνει.
Συνέπεια (Ροές, 2020), 17-2-2026)
The 73rd Edition of Primelore Writer's Heaven
Της συνέπειας ο δρόμος
ουσιαστικός
και για την κοινωνία χρήσιμος.Πολλοί τον εκτιμούν,
αλλά λίγοι, πολύ λίγοι, τον επιβραβεύουν.Αν της συνέπειας τον δρόμο
διάλεξες,
πορεύσου ΜΟΝΟΣ, καταμόναχος,
και ανταμοιβή
ή, έστω, μια ελάχιστη αναγνώριση
ποτέ μην αναμένεις·
μόνο, πορεύσου.
Ίριδες (ανέκδοτο), (3-3-2026)
The 75rd Edition of Primelore Writer's Heaven
Η πλαγιά γέμισε πάλι με μοβ ίριδες·
κάθε χρόνο τις ίδιες μέρες ανθίζουν,
πενθώντας, λες, για τα νιάτα
που παράλογα για το επέκεινα φεύγουνε,
καταλείποντας πίσω τους θλίψη πολλή.Σιωπηλά, καθαρτικά θρηνούνε οι ίριδες,
καθώς σταδιακά τα πέταλά τους ανοίγουν.
Καμία κραυγή, πολλή ιερή σιωπή
και δροσοσταλίδες δάκρυα χύνουν κάθε αυγή
στο γαλαντόμο κορμί της μάνας τους γης
που στην αγκάλη της νιάτα πολλά έχει κρύψει.
Το αίμα (Εν οδύναις, 2014), (17-3-2026)
The 77rd Edition of Primelore Writer's Heaven
Όταν για πρώτη φορά
είδες το αίμα ενός αθώου
στην άσφαλτο να ρέει
σκέφτηκες πως και τέτοια συμβαίνουν.
Όταν για δεύτερη φορά
είδες την ίδια εικόνα,
σκέφτηκες πως είσαι τυχερός,
αφού δεν είναι το δικό σου.
Όταν πάλι και… πάλι την είδες,
άρχισες ν’ ανησυχείς,
μα και να την συνηθίζεις
ώσπου μια μέρα μια ίδια εικόνα
είχε σκηνοθετηθεί για σένα μόνο.
Ο πρίνος (Εν οδύναις, 2014), (21-4-2026)
The 82rd Edition of Primelore Writer's Heaven
Σε γέρικου δένδρου ρίζα
σκεπτικός κάθεται
ο γέρων πατέρας·
τα πόδια του δεν τον βαστούν·
οι παλμοί της καρδιάς του
βραδείς
προοιωνίζουν το τέλος·
το βλέμμα του,
χαμένο στην απεραντοσύνη
του ορίζοντα,
κάπου κάπου γυρίζει,
κοιτά τα μισόγυμνα κλωνάρια
του μοναχικού πρίνου
και μονολογεί.- Πολλά λιοβόρια αντέχουμε
στης νιότης μας τα χρόνια!
Όμως σαν έρθει η χειμωνιά
κι ασπρίσουν τα μαλλιά μας,
άγριο δρολάπι ο θάνατος
όλα τα ξεριζώνει!Ένιωσε ο πρίνος τον καημό
του γέροντα πατέρα,
που μόνος του περίμενε
τον μαύρο καβαλάρη
και κούνησε τους κλώνους του
που γερασμένοι ήταν
κι εννόησε πως στο τέλος του
μόνος και κείνος θα ’ταν.
Συμβουλή
"Τον λόγο που προσμένεις
πες τον πρώτα εσύ!"Αυτή τη συμβουλή,
με κάθε αφορμή,
θυμόσοφα η γερόντισσα δίνει.Τον λόγο τον καλό
η ίδια αφειδώλευτα σκορπίζει·
καθόλου δεν τη μέλλει
αν οι άλλοι πάντα το εννοούν·
ούτως ή άλλως, λόγους καλούς
πολλούς για μοίρασμα έχει
και τους χαρίζει σ’ άρρωστες ψυχές
φάρμακο να τους έχουν.
https://primelore.com/poems-for-you-its-the-68th-edition-of-primelore-writers-heaven/
Wound
Dead children,
merciless trophies of wars,
haunt our civilization
as a festering wound.Dead children,
unripened shoots of life,
whose stems are cut down by human hands
before they can flower upon the earth.Dead children,
their mothers’ incurable trauma,
memory untainted, indestructible,
and an unceasing, sacred cry.Dead children,
blood-soaked prizes of wars,
brand our mighty civilization
as a deep wound in the body, beyond all cure.
Nemesis
When, for a trivial cause,
you gallop, snorting,
mounted on the steed of hubris,
beware-
for just as trivial a cause
will summon, in due time,
Nemesis,
and she will render
Justice.
https://primelore.blogspot.com/2026/02/its-71st-edition-of-primelore-writers.html?m=1
Magnanimity
There comes a time
when, through a mistaken reading
of what unfolds,
you deeply wound those
through whom alone you claim
your life has meaning.
When you come to grasp this,
show magnanimity,
and without childish hesitation
ask for forgiveness
and receive grace.
Nothing is more redemptive
than a heartfelt plea for pardon
that, in return, is granted grace.
Consistency
The road of consistency
is vital,
useful to the world.
Many may value it,
yet few - so few - ever honor it.
If you choose
the road of consistency,
walk it ALONE,
completely alone.
Expect no reward,
seek no recognition,
not even a trace;
simply, walk.
Irises
The hillside is filled again with purple irises;
each year they bloom on the very same days,
as if in mourning for youth
that unreasonably departs for the beyond,
leaving behind a deep and heavy sorrow.
Silently, with a cleansing grief, the irises lament
as, little by little, their petals unfold.
No outcry - only sacred stillness,
and dew-drops spill like tears each dawn
upon the generous body of their mother, Earth,
who in her embrace has hidden so much youth.
Blood
When for the first time
you saw the blood of an innocent
spilling onto the asphalt,
you thought, such things happen.
When for the second time
you saw the same image,
you thought yourself lucky,
since it was not your own.
And when again… and again you saw it,
you began to worry,
yet also to grow used to it,
until one day the same scene
had been staged for you alone.
https://primelore.com/hello-poet-its-the-82nd-edition-of-primelore-writers-heaven-just-enjoy/
The Kermes Oak
At the root of an ancient tree
the old father sits, absorbed in thought;
his legs no longer hold him,
and the slow, faint pulses
of his heart
foretell the end.
His gaze,
lost in the vastness
of the horizon,
now and then turns back,
resting on the half-bare branches
of the solitary kermes oak,
and he murmurs:− Fierce suns we weathered
in the years of youth!
Yet when winter comes
and our hair turns white,
death, a ruthless storm,
uproots all things.The oak felt the sorrow
of the aged father,
who, all alone, awaited
the dark horseman;
it stirred its branches,
worn now with age,
and knew that in its own ending
it too would stand alone.
Counsel
“The kind word you long to hear —
speak it first yourself.”
Such is the counsel
the old woman, wise with years of reflection,
offers at every turn.
Kind words
she herself scatters unstintingly;
it matters little to her
whether others always understand them.
Either way, she has
good words in abundance to share,
and offers them to ailing souls
as balm for their wounds.
